Atrament sympatyczny

Z Skauting.pl

Steganografia

Steganografia obok kryptografii (szyfrowania) jest metodą ukrywania przed postronnymi tajnej wiadomości. Polega ona na tym, że układ liter bądź słów w jakimś komunikacie stanowi ukrytą, tajną wiadomość. Przykładem może być sekwencja pierwszych liter słów w zdaniu "To Anna jest naszą egzaminatorką" - ukryty komunikat: "tajne".

Znane jest wiele technik steganograficznych:

• stosowanie niewidzialnego atramentu;
• nakłuwanie literek większego komunikatu szpilką (widoczne tylko "pod światło");
• takie formułowanie komunikatu, aby sekwencja kolejnych liter, sylab bądź wyrazów tworzyła ukrytą wiadomość (ang. null cipher);
• w komputerowym zapisie obrazu w formacie RGB jeden bądź dwa najmłodsze bity każdego piksela można wykorzystać do przenoszenia informacji bez zauważalnej straty jakości obrazu.

Steganografię stosuje się zazwyczaj gdy chce się ukryć sam fakt porozumiewania się stron.

Techniki steganograficzne są bardzo popularne i szeroko wykorzystywane we współczesnym świecie z uwagi na trudność w wykryciu ich zastosowania.

Pierwsze wzmianki o użyciu technik steganograficznych można odnaleźć w pismach Herodota z V wieku p.n.e. Opisuje on Przesłanie informacji na tabliczce do pisania (drewnianej desce pokrytej woskiem) zapisanej nie w sposób tradycyjny, poprzez wykonanie liter w wosku, lecz umieszczenie przekazu bezpośrednio na desce. Inna wzmianka opisuje napisanie listu na ogolonej głowie posłańca i wysłanie go w drogę po odrośnięciu włosów.

Atramenty sympatyczne

Sok z cytryny lub z cebuli

Do napisania tajnej informacji użyj soku z cytryny lub cebuli. Żeby wiadomość odczytać, należy przytrzymać papier nad płomieniem. Pod wpływem ciepła sok zbrązowieje, a na kartce pojawi się zaszyfrowana wiadomość.

Ślina

Tekst zapisany na papierze śliną pojawi się po zamalowaniu go atramentem.

Mleko

Zapisz tajny tekst mlekiem i pozostaw do wyschnięcia. Żeby napis pojawił się, kartkę należy potrzeć popiołem – możesz go otrzymać poprzez spalenie innej kartki.

Spirytus salicylowy:

Potrzebne będą:

• spirytus salicylowy
• chlorek żelazowy
• pędzelek
• pusty atomizer po perfumach

Spirytus jest powszechnie dostępnym środkiem kosmetycznym, chlorek żelazowy zaś jest używany do wytrawiania obwodów drukowanych i można go nabyć w niemal każdym sklepie z częściami elektronicznymi.

Zagrożenia
Substancje szkodliwe dla zdrowia. Chlorek żelazowy, pozostawia na skórze i odzieży żółte, trudne do usunięcia plamy. Stężone roztwory są żrące.

Aby zaszyfrować wiadomość:
Maczamy pędzel w spirytusie salicylowym i wykonujemy rysunek na kartce. Potem czekamy aż kartka wyschnie a rysunek zupełnie zniknie.

Żeby odszyfrować wiadomość:
Do atomizera po perfumach nalaliśmy rozcieńczonego roztworu chlorku żelazowego FeCl3. Wystarczy spryskać zakodowaną wiadomość roztworem. Pojawienie się wiadomości zawdzięczamy reakcji kwasu salicylowego (spirytus salicylowy jest zwykle 2%-3% alkoholowym roztworem tego kwasu) z jonami żelaza.

Ocet

Potrzebne będą:
Ocet, świeca, papier do pisania, stalówka lub cienko zaostrzony patyk

Piszemy lub rysujemy na czystym papierze stalówka lub patyczkiem zanurzonym w occie. Kiedy wyschnie, papier z tajemniczym tekstem umieszczamy nad płomieniem świecy (w odległości ok. 5 cm nad nim). Pojawi się ciemnobrązowy tekst. Dla bezpieczeństwa doświadczenie należy przeprowadzić na metalowej płytce lub w zlewie.

Inne

Metoda ich stosowania jest taka sama jak w przypadku atramentu z octu. Zwróć jednak uwagę na inne metody odszyfrowywania ukrytej wiadomości.

Tymoloflateina

Stosowanie tej tymoloflateiny jest już nieco bardziej skomplikowane z powodu trudności w pozyskaniu odpowiednich substancji. Podaje ten przykład dla osób, których zainteresowała steganografia.

Ponieważ w środowisku obojętnym tymoloflateina jest bezbarwna, można go stosować jako atrament sympatyczny. Rozpuszcza się dobrze w spirytusie, tworząc bezbarwny roztwór. Po dodaniu do tego roztworu odrobiny wodorotlenku potasu zmienia ona barwę na ciemnobłękitną. Po użyciu tego roztworu jako atramentu, napis "znika" w kontakcie z powietrzem, na skutek reakcji wodorotlenku sodu z dwutlenkiem węgla. Ponowne "wywołanie" napisu uzyskuje się przez zanurzenie papieru zawierającego ten napis w dowolnej cieczy, której pH jest większe niż 10,5.